Jan Sztaudynger urodził się w Krakowie 28 kwietnia 1904 roku i tam też zmarł 12 września 1970 roku. Studiował filologię polską oraz germańską na Uniwersytecie Jagiellońskim, który ukończył ze stopniem doktora. Debiutował w roku 1924 na łamach prasy jako poeta, a rok później ogłosił tom poezji pt. "Dom mój". W latach 1928-1935 był nauczycielem szkół średnich w Dębicy, Bydgoszczy i Poznaniu , potem, do roku 1939, zajmował się organizowaniem teatrów lalkowych. Podczas okupacji brał czynny udział w tajnym nauczaniu m.in. w Opatowie . 

Po wojnie został wykładowcą w Państwowej Szkole Dramatycznej Teatru Lalek w Łodzi, a także redaktorem pisma "Bal u lal" . Ma na swoim koncie wiele tłumaczeń, przetłumaczył m.in.  książkę "Książę Hamburga" H. Kleista  oraz wiersze Goethego czy Horacego. Przez kilka lat Jan Sztaudynger mieszkał w Szklarskiej Porębie. Uroki okolicy opiewał w cyklu wierszy "Puch ostu". Cała jego twórczość literacka to refleksja nad pięknem przyrody, problemami egzystencjalnymi inspirowana dziełami sztuki i legendami miast. Był wielkim miłośnikiem przyrody i zwierząt

Mieszkając w Szklarskiej Porębie nade wszystko cenił sobie spokój i ciszę, uprawiając samodzielnie przydomowy ogródek, a jego ulubionym zajęciem były wyprawy do lasu na grzyby. Inspiracją do fraszek i innych utworów literackich stały się wędrówki po górach. 

W czasie jednej z nich poeta zauważył, że ludzie zaśmiecają szlaki, niszcząc w ten sposób urok i świeżość górskich zakątków."W góry, w góry miły bracie,/ Góra śmieci czeka na cię." Od tego czasu wyruszał w góry zaopatrzony w worek, do którego zbierał śmieci. "Kiedy cały naród śmieci,/ Śmieciarzami muszą być poeci." Zwyczaj ten był przez niego praktykowany również po przeprowadzce do Zakopanego. Nikt, tak jak on, nie docenił w swych utworach ciszy i piękna Karkonoszy. 
Jan Izydor Sztaudynger przyjaźnił się z malarzem Wlastimilem Hofmanem również mieszkańcem Szklarskiej Poręby, którego imię nosi Szkoła Podstawowa Nr 5. Poznali się jeszcze w Krakowie, przed wojną, kiedy to Hofman zamieszkiwał u dziadków Sztaudyngera. Poeta zadebiutował dzięki Wlastimilowi Hofmanowi po czesku w "Divadelrich Listach" . Zachwyt dla malarstwa i osoby Hofmana znalazł pełny wyraz w dedykowanym mu wierszu "Kuźnia skrzydeł", a także w artykule "Malarz wewnętrznego blasku", w którym Sztaudynger charakteryzuje artystę, odkrywając jak duży wpływ wywarła na niego ich znajomość. Znany głównie jako fraszkopisarz, był Jan Sztaudynger poetą, satyrykiem, autorem sztuk przeznaczonych dla teatrów lalkowych i tłumaczem literatury niemieckiej. 
Wiele fraszek stało się utartymi powiedzeniami w naszym języku i niekiedy powtarzając je nie mamy pojęcia, że autorem ich jest właśnie Sztaudynger