Temat:  Dane dyskretne i analogowe. Dyskretyzacja.
Zależnie od zjawiska fizycznego dane mogą mieć z natury charakter ziarnisty (dyskretny) lub ciągły ( analogowy).
1.	Dane dyskretne (ziarniste, kwantowe, cyfrowe)  - mamy do czynienia z pewnymi elementarnymi obiektami lub zdarzeniami, dającymi się policzyć, czyli przedstawić w postaci skończonej liczby całkowitej. Np. zapałki w pudełku, liczba uczniów w klasie, liczba impulsów elektrycznych odebranych w określonym czasie, cena artykułu w sklepie ( bo istnieje niepodzielna jednostka monetarna w cenie np. 1 grosz)
Czyli wszędzie tam, gdzie można technicznie zarejestrować pewien niepodzielny, podstawowy element (kwant) mamy do czynienia z danymi ziarnistymi. Kwantem może być jedna zapałka, jeden uczeń, jedno krzesło …
2.	Dane analogowe ( ciągłe) to zjawiska z natury ciągłe np. napięcie elektryczne, ciśnienie, długość itd.  Każda z tych wielkości ma co prawda swoją jednostkę, ale jednostka ta może być dzielona na praktycznie dowolną liczbę podjednostek. Nie ma jednostki najmniejszej, której nie dało by się podzielić. 
[ Należy znać przedrostki do jednostek  kilo, mega, giga, tara  oraz mili, mikro, nano, piko ]
[jednostki różnych wielkości fizycznych – A, W, V, °C,  itd.. ]

Pojawia się problem technicznych możliwości pomiaru, jego dokładności.  Dokładność pomiaru wielkości ciągłych jest zawsze ograniczona z punktu widzenia narzędzia pomiarowego. W praktyce wielkości analogowe zamieniamy na wielkości dyskretne dokonując ich pomiaru narzędziem  pomiarowym. Tylko po takim zabiegu możemy te informacje przechowywać czy przetwarzać.   
Taki zabieg nazywamy dyskretyzacją.   Czyli wielkości, które z natury nie są liczbami zamieniamy na liczby, przy pomocy narzędzi pomiarowych lub standaryzowanej umowy.  W informatyce wykorzystującej komputery konieczna jest zamiana tekstu i obrazu na liczby.
3.	Dyskretyzacja
a.	Tekstu  - standardowa umowa dotycząca dyskretyzacji tekstu nazywa się kodem ASCII ( aski)  Amerykański Standardowy Kod Wymiany Informacji. Ideą tego kodu jest przyporządkowanie w sposób jednoznaczny liczb znakom graficznym. Np. duża litera A to liczba 65. Komputer posługuje się systemem dwójkowym więc liczbę 65 otrzymuje jako kombinację zer i jedynek
b.	Obrazu – obraz dzielony jest na punkty (piksele), które wspólnie tworzą cały jeden nieruchomy obraz. Ilość pikseli nazywamy rozdzielczością ekranu monitora czy telewizora. Czym więcej pikseli tym dokładniejszy obraz. 
Jeden nieruchomy obraz jest zastępowany przez kolejny na tyle szybko, że nasze oko nie zauważa tych zmian i dzięki temu mamy złudzenie ruchomego obrazu.
Żeby zapalić jeden punkt w telewizji czarno-białej potrzebne są dwie liczby: miejsce punktu na ekranie i moc strumienia elektronów uderzających w warstwę luminescencyjną (nasycenia szarości). Dla telewizji kolorowej są to cztery liczby: miejsce punktu oraz nasycenie podstawowych trzech barw RGB.
W takim razie żeby powstał jeden nieruchomy obraz czarno-biały trzeba przesłać tyle par liczb ile pikseli zawiera ekran, przy kolorze są to czwórki liczb.