Temat :  Broń chemiczna

1.	Niektóre przypadki użycia broni chemicznej 
a.	Toksyczne gazy używane do celów bojowych (oblężenia, tłumienie zamieszek i buntów) znane były Chińczykom już w okresie pomiędzy IVw. p.n.e. a IIw. n.e.
b.	Spartanie podczas oblężenia Aten w trakcie II wojny peloponeskiej używali z powodzeniem gazów zawierających tlenek siarki(IV) w postaci płonącego pod murami miasta drewna ze smołą i siarką.
c.	Grecy – spalanie ptasich piór
d.	W Polsce istnieje również dość obiegowa hipoteza historyczna o pierwszym użyciu broni chemicznej w warunkach bojowych oparta o przekaz Jana Długosza. 9 kwietnia 1241 roku, w bitwie pod Legnicą wojska śląskie zostały pokonane przez wojska mongolskie. W bitwie tej zwycięzcy mieli jakoby użyć prymitywnych gazów bojowych
e.	I wojna Światowa  ( zadanie domowe !!)    

f.	Po I wojnie światowej
i.	1920  Wielka Brytania przeciw rebeliantom w Iraku 
ii.	1923-1926 Hiszpanie przeciw Maroku
iii.	1930 ZSRR przeciwko Chinom
iv.	1936 - agresja Włoch na Etiopię i użycie iperytu przeciwko oddziałom etiopskim. Z ogólnej liczby 50 tys. poległych Etiopczyków, aż 15 tys. zginęło od gazów bojowych. 
v.	1937 - Japończycy kilkakrotnie użyli iperytu i fosgenu przeciwko Chińczykom. W niektórych walkach 10% strat chińskich spowodowanych było gazami bojowymi. 
vi.	1936-1939 - wojna domowa w Hiszpanii. Kilkakrotne, nieudokumentowane użycie pocisków z gazem duszącym przez wojska gen. Franco. 
vii.	1963-1967 Egipt przeciwko Jemenowi
viii.	1987 - wojna Irak-Iran. Saddam Husajn rozkazał zrzucić na Teheran bomby wypełnione mieszanką sarinu i iperytu. Hekatomba ludności cywilnej. 
ix.	1988 - operacja Anfal. Irak zaatakował gazami bojowymi kurdyjskie miasto Halabjah. Zginęło 5 tys. Ludzi
x.	20 marca 1995r. w tokijskim metrze – sekta „Najwyższa prawda” sarin-paralityczno-drgawkowy, 12 osób zginęło, 5500 uległo zatruciu ( był stary i źle oczyszczony) 
(Sarin -wynaleziony w Niemczech w latach 30, maleńka kropla po zetknięciu ze skórą lub przedostaniu się par do układu oddechowego powoduje śmierć w ciągu kilku minut) (wynaleziony gdy przez przypadek naukowiec zatruł się środkami roślinobójczymi – raport do Wermachtu – sarin od nazwisk naukowców)  Wojskowi niemieccy planowali wypełnić sarinem rakiety V2 ( Hitler bał się jednak odwetu)
Na 16.X.45 r. było planowane uderzenie chemiczne na Tokio – 2 tygodnie nalotów z bombami chemicznymi – 5 mln Japończyków miało zginąć. Truman zdecydował jednak o użyciu broni jądrowej
Gaz musztardowy – iperyt siarkowy ( siarczek 2.2 – dichlorodietylu) otrzymywany w reakcji chlorku siarki i etanu ,   żółta oleista ciecz o zapachu musztardy, czosnku i cebuli ( środek parzący)

2.	Umowy międzynarodowe
a.	Protokół genewski z 1925 r. zakazywał używania na wojnie gazów duszących, trujących itp. oraz  ( na wniosek Polski ) środków bakteriologicznych
b.	Konwencja o zakazie używania broni chemicznej  ( zabrania jej badania, produkcji i przechowywania, nakłada obowiązek informowania o magazynowaniu określonych związków) – opracowana w 1993r. , do X 1996 podpisało ją 160 państw a ratyfikowało 75 wymagana ilość aby konwencja mogła się uprawomocnić, 
c.	Porozumienie między USA i Rosją o zniszczeniu zapasów broni chemicznej w ciągu 10 lat
3.	Podział broni chemicznej - bojowych środków trujących (BŚT)  ze względów strategicznych 
a.	Trwałe – do kilku tygodni
b.	Nietrwałe – do kilku godzin, dłużej w miejscach nie przewiewnych, zagłębieniach terenu
4.	Podział ze względu na oddziaływanie na organizm ludzki
a.	środki ogólnotrujące – zwykle oparte na cyjankach, które na stałe wiążą żelazo hemu i blokują transport tlenu przez krew z płuc do tkanek, powodując tym szybkie obumieranie mózgu i innych kluczowych narządów człowieka na skutek niedotlenienia, co powoduje szybką śmierć; przykładem może być Cyklon B, czyli cyjanowodór, HCN (zastosowany przez wojska pruskie podczas pierwszej wojny światowej).   (chlorocyjan – zapach gorzkich migdałów)
b.	środki parzące – takie jak np. gaz musztardowy (iperyt), które powodują rozległe oparzenia skóry; środki te zwykle nie zabijają, powodują jednak całkowitą niezdolność do walki, masową panikę i konieczność udzielania pomocy masom poparzonych żołnierzy, co skutecznie dezorganizuje zaplecze wroga. 
c.	środki duszące – takie jak chlor czy fosgen, które silnie podrażniają górne drogi oddechowe, powodując krztuszenie i wymioty; same w sobie nie są one zbyt skuteczne i szybko zarzucono ich stosowanie, jednak są one stosowane w kompozycji z innymi środkami; ich efektywność wynika z faktu, że żołnierze narażeni na ich działanie nie są w stanie skorzystać z masek przeciwgazowych o ile nie założyli ich zanim środki te do nich dotarły; najczęściej są one stosowane w kombinacji z środkami paralityczno-drgawkowymi. 
d.	środki paralityczno-drgawkowe – takie jak np. tabun, sarin, cyklosarin , soman czy VX, które działają na układ nerwowy człowieka jako silne neurotransmitery, lub odwrotnie, szybko blokujące działanie naturalnych neurotransmiterów; środki paralityczno-drgawkowe są najgroźniejszym i zarazem najskuteczniejszym bojowym środkiem trującym. 
e.	środki psychochemiczne - halucynogenne i usypiające, zwane psychogazami – (takie jak LSD czy BZ), które również działają bezpośrednio na układ nerwowy człowieka, nie powodując jednak natychmiastowego zgonu lecz tylko czasową niedyspozycję uniemożliwiającą skuteczną walkę. 
f.	toksyny – dawniej do broni biologicznej, ponieważ nie rozwijają się w organizmie tylko zatruwają drogą pokarmową lub oddechową sklasyfikowano je w broni chemicznej
g.	bojowe środki pomocnicze 
i.	lakrymatory – czyli gazy bojowe, które wywołują względnie lekkie podrażnienie błon śluzowych i oczu takie jak gaz łzawiący, czy pył pieprzowy; służą one nie tylko jako wojskowe środki bojowe, ale również jako narzędzia do rozganiania tłumów przez siły policyjno-porządkowe. 
ii.	defolianty – takie jak DDT czy dioksyny – które są silnie toksyczne dla roślin i umożliwiają szybkie "oczyszczanie" zalesionych terenów w celu ich odsłonięcia dla dalszych działań bojowych lub w celu uniemożliwienia produkcji żywności. 
iii.	środki zapalające – takie jak np. napalm, które służą do wzniecania pożarów. 
iv.	zasłony dymne – które są stosowane na polu bitwy w celu wprowadzania elementu zaskoczenia. 
Część środków jest uśmiercających a niektóre mają tylko na celu obezwładnić i uniemożliwić dalszą walkę.